چقدر دلم واسه صفای حرمت تنگ شده بود...

چقدر دلم هوای کبوترهای زیبای گنبدت رو کرده بود..

کبوتر های آزاد و رهایی که هر لحظه با نشستن رو گنبد طلات

به مسافرهایی که با هزاران امید به زیارتت میان خوش آمد میگن..

چقدر قشنگ تو آسمون دلت پرواز می کنن و خستگی شون رو

با نشستن رو با صفا ترین گنبد دنیا از بین می برن...

خوش به حالشون..

چقدر دوست داشتم یکی از کبوتر های حرمت بودم ...

اون وقت هر لحظه دور گنبدت پرواز می کردم و

بال هامو بدون ترس از هر مزاحمی

و به امید داشتن تکیه گاهی به بزرگیه

 هشتمین ستاره آسمون به حرکت در میاوردم...

دیگه اون موقع دلم نمی لرزید از دوریت..

از ندیدن صحن طلات..

از نشنیدن صدای خوش نقاره ها....

ای خدا کاش که من   

وقتی واسه اولین بار تو سن 8 سالگی واسه زیارت اومدم

 مشهد یه حس غریبی تو ی قلبم جونه زد..

اون روزا تو عالم بچه گی هام بودم و تنها

از دیدن حرم زیبا و با صفات لذت می بردم..

بلد نبودم باهاتون حرف بزنم..

زیارتتون رو بخونم...

همیشه وقتی میومدیم حرم می چسبیدم

به پاهای مامان و می شنیدم دعایی که

مامان می خوند و می گفت زیارتتونه و حتی معنیه یکی از

 حرفاشو هم نمی دونستم...

از مسافرت اون سال تنها همون حس غریبی که

تو قلبم جونه زد رو به یاد دارم..

اما حالا...

حالا که دوباره قسمتم شد بیام پیشتون انگار که یه دنیا حرف دارم...

انگار یه بغض راه گلومو بسته...

انتظار ایستادن رو به روی حرمتون و دیدن مردمی که عاشقانه صداتون می کنن

داره دیونم میکنه..

دلم می خواد این بار که به زیارتتون اومدم منم

دخیل ببندم به پنجره فولاد و مثل تموم

 عاشقات حس کنم عطر و بوی خشتون رو...

آقاجون خیلی دلم تنگه...

خیلی وقته آرامشم رو از دست دادم...

دلم بد جور واسه آرامش حرمت تنگ شده...

به آبروی کبوتر های حرمت قسمت میدم قسمت همه کن بیان پیشت و

زیارتت کنن...

حضرت محمد می فرمایند حج فقرا رفتن به مشهده...

پس همه ی اونایی که آرزوی رفتن به مسجد نبی تو قلبشونو رو بطلب تا

با اومدن به مشهد به ارامشی که من ،هنوز نرفته پیدا کردم برسن..

دوست های خوب پدر و دختر...

واسه همه ی محبت ها تون ممنونیم و شرمنده که نتونستیم جبران کنیم..

ایشالله وقتی از پابوس امام رضا برگشتیم

 تمام مهربونی هاتون رو جبران می کنیم...

واسه تک تک تون دعا می کنیم...ایشالله قسمت همه بشه..

حلالمون کنید..

التماس دعا و حق یارتون ...

                                              این شعر از افسانه شعبان نژاد:

کاش من یک بچه آهو می شدم

با دو دست مهربانت باز کن

دنیا را آذین می بندیم اگر لحظه ی آمدنت را بدانیم

به خدا سوگند

نظرهای قشنگتون رو تو پست پایین بذارید

لطفا.....

کی میرسد خدایا روز ظهور مهدی

این روزا حس غریبی تمام دنیا رو فرا گرفته...

یه حس زیبا...

حسی که نوید به دنیا اومدن طفلی رو میده که  سرور و سالار

شهیدانه....

این روزا مدینه حال و هوای دیگه ای داره...

 از خونه ی ساده و با صفای علی (ع) نوید به دنیا اومدن

طفلی به گوش میرسه...

طفل زیبابیی که هنوز نیومده ،

هنوز وارد این دنیای خاکی نشده ،  هزاران شاپرک

شادی رو به پرواز درآورده ....

کودک عزیزی که به یمن ورودش سبد سبد گلهای محمدی

از آسمون بر روی خونه ی علی (ع) فرود میاد.

زن یعنی ...

زن یعنی یک دنیا احساس و احساس زیبائی .

زن یعنی یک دنیا عشق و خود معنای عشق .

زن یعنی تمام زیبائی ها و معنای هر زیبائی .

زن یعنی طراوت و شادابی و مولد طراوت و شادابی .

زن یعنی نبض زندگی و خود زندگی .

زن یعنی  مادر  و مادر یعنی یک انسان کامل .

زن یعنی دلشوره و نگرانی و هر لحظه  در فکر بودن .

زن یعنی شبها بی خوابی  و چون شمع  سوختن .

زن یعنی وفاداری تا آخر عمر  و با رخت سفید رفتن .

زن یعنی لبخند زندگی  و بی لبخند  ، زندگی بی معنا .

زن یعنی نور خانه و هر خانه ی بی نور برای همیشه خاموش .

زن یعنی معنی حیات و امتداد هر زندگی .

زن یعنی زیبائی آفرینش و آفریش زیبائی ها .

زن یعنی بودن و نبودن  ، بودن بخاطر دیگری و نبودن بخاطر خود.

زن یعنی همه چیز با هم  یعنی معجون خلقت .

زن یعنی معنی زندگی و زندگی یعنی زن . 

زن یعنی پاکی و عصمت  و در پس آن آرامش و صفای زندگی .

زن یعنی در دامانش ، بهشت.

زن یعنی استقامت ، یعنی معنای ایستادگی .

زن یعنی فاطمه (س)، یعنی زینب (س) .

دوباره آمد

گفت: آمده ام.

 گفتم: کیستی ؟

گفت: ماه خدایم ، صاحب فضیلت و مقامم

 گفتم: فضیلت تو چیست ؟

گفت: اگر یک روز در من از خوردن وآشامیدن دست بر داری (روزه بداری) ، غضب خدا را از تو دور می کنم ، آتش جهنم یکساله را از تو دور می سازم اگر سه روز بخاطر من از آنچه در نزد تو محبوب است دست بکشی (روزه بداری)  بهشت را برای تو تضمین می کنم.

 گفتم: نامت چیست ؟

گفت: رجب .

گفتم: معنی آن چیست؟

 گفت: رجب نام نهری است در بهشت از شیر سفید تر و از عسل شیرین تر.

 گفتم: بهترین کار در ماه خدا ( رجب ) چیست؟

 گفت : استغفار.

 گفتم: گناه بسیار کرده ام چگونه امیدبخشش داشته باشم

گفت :خداوند توبه کنندگان را دوست دارد

 گفتم: اگر باز گناه کردم

 گفت: باز برگرد خدا می پذیرد

 گفتم: اگر باز هم گناه کردم

 گفت: باز می بخشد آنقدر می بخشد تا تو دست از گناه برداری 

 گفتم: توشه ام قلیل است

 گفت: او عطا می کند بسیار را به کم

 گفتم: برای اینکه چیزی بمن بدهد چکار باید بکنم؟

 گفت: از او بخواه

 گفتم: اگر رویم نشد که از او بخواهم

گفت: او به آنکسی که درخواست هم نکرده ، باز میدهد

 گفتم: چه مقدار از او بخواهم ؟

گفت : همه خیر دنیا و همه خیر آخرت را

 خداوندا از آنچه کرده ام پشیمانم و حالا با کوله باری از شرمندگی بسویت آمده ام ،خودت گفتی که اگر از کرده ام واقعاً پشیمان باشم مرا می بخشی و باز خودت گفته ای که هرگز از وعده ات تخلف نمی کنی .

خدایا خیلی دوستت دارم 

 ولادت پنجمین اختر تابناک آسمان ولایت و امامت بر همه

                          عاشقان مبارکباد

بهترین ها 

      قسمت اول       

بهترین لحظه:

لحظه ای که بتونیم یه لبخند زیبا بر لب یک نیازمند بنشونیم.

بهترین خاطره :

 خاطره ای که با به یاد آوردنش تنها یه آرزو داشته باشیم...!!!

تکرار اون خاطره...

بهترین دوست :

دوستی  که ما رو بخاطر خودمون بخواهد نه به خاطر خودش .

بهترین راه :

راهی که وقتی آنرا طی کردیم احساس پشیمانی نکنیم.

بهترین حرف :

 حرفی که با گفتنش دلی رو نشکونیم.

بهترین تکلیف :

 تکلیفی که به جا و به موقع انجام بدیم.

بهترین سئوال :

 سئوالی که با غرور جواب بدیم.

بهترین فرصت :

فرصتی  است که هنوز از دستش ندادیم.

بهترین تابستان : 

تابستانی که جیب  پدر پر پول باشد تا شرمنده گی تو

نگاهش موج نزنه.

بهترین وبلاگ نویس :

وبلاگ نویسی که حرفش ، حرف دل باشد

سلام....

خوبین دوستای خوب و جوان و پر از انرژیه من....؟؟؟؟

امیدوارم همیشه شاد و موفق باشید...

از این پست به بعد میخوام یه همکار خوب را ، یه جوان پر از انرژی مثل همه ی شما مهربون ها را به شما معرفی کنم

و آن همکار کسی نیست جز دخترم  

حرفهای ما خیلی چیزهای  عجیب  و قریبی نیستند فقط یک فرق دارند و آن اینکه حرف دل هستند.

آن چیزی که به حرفهای ما معنا می دهد نظرات و حرفهائی است که شما  به ما هدیه می دهید امیدواریم  از این لطف دریغ نکنید  

                                          بهترین کلمه دنیا

                                               "مادر"           

در اطرافم جز تاریکی و ظلمت چیزی به چشم نمی خورد، جایم تنگ  و محدود بود ، در اطرافم چیزی را نمی دیدم . در اوج تنهائی و بی کسی که احساس می کردم تنها چیزی که مایه امیداواریم می شد گرمای وجودی بود که احساسش می کردم گوئی همیشه بامن حرف می زد و احساس تعلق عجیبی به او داشتم . احساس گرسنگی و عطش نداشتم گوئی همه چیز برایم فراهم بود  نمی دانم چه مدت زمانی در این شرایط بودم یک روز درد زیادی را احساس کردم به جائی وارد شدم که برخلاف خانه ام پر از نور بود وحشت تمام وجودم را گرفته بود و از ترس فقط گریه می کردم همه چیز برایم نا آشنا بود دلم نمی خواست در آنجا باشم اما حق انتخابی نداشتم ، همه آنکسانی که در کنار من بودند یه جوری سعی می کردند که مرا آرام کنند اما دست خودم نبود من آنها را نمی شناختم و می ترسیدم به من آسیب برسانند در اون وقتی که از همه چیز قطع امید کرده بودم ناگهان یک موجود زیبا بطرفم آمد و مرا در آغوش گرفت بمحض اینکه خود را در آغوشش احساس کردم یک مرتبه همان حال و هوای خانه ام و آن موجودی که بامن حرف می زد را درک کردم . آغوشش گرم و پر از محبت بود بی اختیار دهانم را به بخشی از وجودش متصل کردم دیدم مزه همان غذائی را میدهد که قبلاً با آن آشنا بودم با این فرق که دیگر از تاریکی و ظلمت خبری نبود بوی خوبی مشامم را نوازش می داد دلم نمی خواست برای یک لحظه هم که شده از او جدا شوم در آنجا در آغوشش همه چیز بود دیگر از ترس و وحشت خبری نبود احساس امنیت عجیبی داشتم اما هنوز اطرافم را نمی شناختم . با گذشت زمان افراد دیگری هم خودشان را بمن نزدیک می کردند که از دیدن و بوئیدن آنها هم احساس خوبی بمن دست می داد . مدت زمان زیادی نمی توانستم بیدار باشم دائم دوست داشتم که بخوابم و با نوازش آن موجود زیبا از خواب بیدار شوم و بلافاصله خود را در آغوشش       می انداختم احساس می کردم که او هم مرا خیلی دوست دارد اما یک نکته خیلی مرا رنج می داد این بود که کار خاصی از من بر نمی آمد و دائم می بایست برای هرکاری به دیگری مراجعه کنم دلم می خواست بیشتر و بهتر آن موجود را بشناسم ، تا آنروز که آن اتفاق خوب افتاد که او خود را بمن معرفی کرد دائم بمن کلمه مامان می گفت نمی دانم من مادر او بودم یا او مادر من از این کلمه خیلی خوشم می آمد و احساس عجیبی از آن بمن دست می داد حالا کم کم می توانستم کلماتی را که خود معنی آنها را نمی فهمیدم تکرار کنم و راه رفتن روی چهار دست و پا را آغاز کرده بودم . حالا انیس تمام شبهای من ، شبهایی که تا صبح بخاطر هر دلیل نمی خوابیدم مادرم بود  که بر بالینم می نشست و در آغوشش آرام می شدم . تجربه دیگر من خوردن چیزهای دیگری غیر از غذائی همشیگی ام بود که برایم خیلی جالب بود . دوست داشتم هر چیزی را تجربه کنم و بطرفش بروم و اول از هر کار آنرا بچشم بعضی وقتها از بعضی چیزها خیلی بدم می آمد و فریادم بلند می شد و باز این آغوش گرم مادر بود که آرامش را به من هدیه می داد. حالا که از آنروزها مدت زمان زیادی می گذرد خیلی جیزها یاد گرفته ام و خیلی مراحل را در زندگی طی کرده ام که همه آنها را مدیون زحمات شبانه روزی در وحله اول مادرم و در مرتبه بعد پدرم می باشم که همه چیز خود را فدای من کرده اند و فکر می کنم که زیباترین مصداق واژه ایثار در قالب کلمه ای بنام  مادر نهفته است و در واقع مادر نه تنها یک مصداق برای ایثار می باشد که در واقع ، خود ایثار است . همیشه فکر می کردم ما چگونه می توانیم از مادرانمان بخاطر این همه لطف و محبت و ایثار و فداکاری قدردانی کنیم و تنها جوابی که پیدا کرده ام این است که ما نمی توانیم هیچ وقت جوابی برای آن همه خوبی داشته باشیم ولی چیزی که تا حدودی دلم را آرام می کند نام گذاری روز ولادت با سعادت بهترین مادر و بهترین همسر تمام عالم ، حضرت فاطمه زهراءی اطهر بنام روز زن و روز مادر است که این تناسب شاید قدری از بار ما کم کرده باشد. و در پایان ولادت یگانه بانوی عالم یار و یاور اول مظلوم عالم و دخت آخرین پیامبر زمان و روز مادر و روز زن را به تمامی مادران عالم تبریک می گویم و دست یکایک آنها را از راه دور می بوسم و قطعاً اگر خداوند بخواهد قدری از گناهانم را ببخشد بخاطر این بوسه می بخشد .

خانواده یعنی گذشت و ایثار بی منت

خانواده یعنی عشق و محبت بی شمار

خانواده یعنی یک اتفاق خوب

خانواده یعنی یک پدر یک مادریک پسر یک دختر

خانواده یعنی تحمل کمبودها و سختی ها در کنار یکدیگر

خانواده یعنی یکی برای همه

خانواده یعنی نخوردن حق  

خانواده یعنی  عدم جنایت و فساد

خانواده یعنی عدالت و رعایت حق و حقوق

خانواده یعنی نبود دزدی

خانواده یعنی تقسیم عادلانه امکانات

خانواده یعنی همه در حال تلاش برای تأمین یک زندگی خوب

خانواده یعنی نبود من

خانواده یعنی ما

خانواده یعنی عدم تفوق و برتری

خانواده یعنی هماهنگی ، همیاری و همفکری

خانواده یعنی تدبیر مخارج زندگی

خانواده یعنی هرکس وظیفه خود را خوب انجام بدهد

خانواده یعنی هرکس به حق خود قانع باشد

خانواده یعنی مقابله با خطرات و حملات دشمن

خانواده یعنی سر در مقابل ظلم فرود نیاوردن

خانواده یعنی پایمردی در بدست آوردن حق

         و ملت بزرگ ایران یک خانواده است 

به یک بچه....

 چرا سر وصدا میکنی ....؟

 اگه گفتی بلافاصله بگو...

(عذر می خواهم کوچکی های خودم ، یادم رفته بود )

به چند خانوم....

 چرا اینقدر حرف می زنید ....؟

اگه گفتی بلافاصله بگو ....

( عذر می خواهم فقط یکی یکی حرف بزنید

تا خودتون متوجه بشین)

به یک راننده تاکسی....

دربست ....

اگه گفتی بلافاصله بگو....

 ( تا سر کوچه )

به یک صاحب خانه....

 حال شما خوبه....؟

 اگه گفتی بلافاصله بگو....

 ( چقدر باید اضافه کنم )

به یک پزشک....

ندارم ....

 اگه گفتی بلافاصله بگو....

 ( این مشکل من است مشکل شما  نیست)  

به یک نانوا ....

چرا نونِ پنجاه تومانی را صد تومان میدهی....؟

  اگه گفتی بلافاصله بگو....

 (شاطر لطفا  دو تا نونِ دویستی بده)

به رئیس اداره ....

چرا از ماشین دولت استفاده می کنی ....؟

 اگه گفتی بلافاصله بگو....

 ( عذر می خواهم حق نسبی است )

به یک دیوانه....

چرا دیوانه شدی....؟

اگه گفتی بلافاصله بگو....

 ( دلا خو کن به تنهائی که تنهائی عالمی داره )

به یک گرانفروش ....

تا دیروز که پانصدتومان بود ....

 اگه گفتی بلافاصله بگو....

 ( شما صاحب اختیارید )

به یک محصل....

چرا درس نمی خونی ....؟

اگه گفتی بلافاصله بگو....

 ( اونا که خوندن به کجا رسیدن )

به یک راننده شرکت واحد....

کجا میری....؟

اگه گفتی بلافاصله بگو....

 ( کجا می رم )

      با تو قهر کردم از خانه ات رفتم به عقب نگاه نکردم حتی احساس پشیمانی هم نکردم احساس عجیبی داشتم گمان می کردم رها شده ام به هر جا که می خواهم می روم  ولی اختیار حرکت از خودم نبود .

      در دنیای خود ، به خود  مشغول بودم  آدم هایی را می دیدم که به شادی و پایکوبی مشغولند اما شادی هایشان ، ظاهری است  . تهی و سبک تمام عالم را زیر پای خود احساس می کردم .فکر می کردم به همه چیزهائی که می خواستم رسیده ام نخوت و غرور تمام وجودم را احاطه کرده بود که ناگهان بطرف پائین کشیده شدم نتوانستم خود را کنترل کنم احساس بی وزنی خاصی داشتم هرلحظه پائین و پائین تر می آمدم ، وجودم غرق وحشت بود چیزی برای چنگ زدن پیدا نمی کردم .

     با شدت هرچه بیشتر به زمین اصابت کردم تمام وجودم را سستی و رخوت فرا گرفت ،و در حالی که  درد را در تمام وجودم احساس می کردم به خود آمدم  . پشیمان بودم و نمی دانستم چکار کنم ، خواستم برگردم روی آمدن به خانه ات را نداشتم .

    مرا صدا زدی ، آمدم ، با من قهر نبودی  ، سرزنش ام نکردی ، نگفتی چرا رفتی ، اشکهایم را پاک کردی ، در بهترین جا ، جایم دادی و هرچه نیاز داشتم به من دادی می دانستم خطا کردم اما نمی توانستم عذر بخواهم .  خسته و پشیمان بودم  اما رائحه خوش رحمتت، گرمی خاصی به وجود خسته و نادمم داد .

 پدرها : به بچه هایتان عشق بورزید و در کمال احترام با آنها صحبت کنید ، اجازه دهید ، حرفشان را برای شما بگویند ، اشتباهتشان را به رخ آنها نکشید اگر لازم شد ، مثل خودشان فکر کنید تا در دنیای زیبای آنها یک خونه با شکوه داشته باشید .

مادر ها : خانه را کانون عشق و محبت نمائید ، تمام زیبائیها را به در و دیوار خانه آویزان کنید ، در  ابراز محبت به همسر و فرزندان ، بخل نورزید ، کانون خانواده را آنچنان گرم کنید که از حرارتش تمام سردی های زندگی ذوب شود .

بچه ها : فرصت در کنار پدر و مادر بودن را غنیمت بشمارید ، آنها همیشه نیستند ، تا هستند از عشق و آغوش گرم آنها برای خود یک پناهگاه بسازید و هر گاه احساس خطر کردید از آنها برای تجهیز پناهگاه کمک بخواهید . هرگز آنها را مزاحم افکار خود ندانید اگر بوی کهنگی را در افکارشان احساس کردید به لحظه ای بیندیشید که خود گرد و غبار گذشت زمان را احساس خواهیدکرذ .

       همدیگر را خیلی دوست داشتند  ، یار و یاور همدیگر بودند ،  هرگز بهم دروغ نگفته بودند و درعین سادگی با هم زندگی می کردند . خانه اشان ساده و بی آلایش بود همه آنچه که داشتند چیزی بود که هر خانواده کم بضاعتی آنرا داشت ، حاصل زندگیشان دو پسر و یک دختر بود که گل سرسبد هستی اند . یک خانواده پنج نفری ، پر از صفا و صمیمیت  ، عبادت در این خانه حرف اول را می زد و در و دیوار خانه بوی خدا می داد .

       حالا غمی بزرگ در این خانه ، شادی را از آنجا برده هر روز مادر در غم از دست دادن پدر اشک می ریزد آنقدر اشک می ریزد و گریه می کند که اطرافیان گله مند   می شوند و از او می خواهند یا شب گریه کند یا روز  ، او رسالتی بردوش دارد که از انجام آن ابائی ندارد بسراغ همه آنهائی که عهد بسته بودند می رود و عهدشان را به یادشان می آورد . ولی کسی دست او را نمی گیرد گویی گوشی شنوا در آن دیار نیست .

      حالا آنان که خود را یار و یاور خاندان او می دانستند به  درب خانه اش آمده و میخ به پهلویش زده و با عث سقط نوزادش می شوند و شوهرش را  با طناب کشان کشان می برند . درد پهلو یک طرف  ، درد عهدشکنی یک طرف دیگر . اما این دوران زیاد طول نمی کشد او همه دردها و رنجهایش را بزودی فراموش خواهد کرد وقتی که از این دنیا چشم می پوشد و آن خانواده با صفا را در غم و اندوه خود اشکبار می کند .

   شب تاریک و یک خانواده غمگین ، در و دیوار این خانه را ماتم گرفته ، بچه ها بدور مادر و اشک در چشمان پدر ، حالا پدر ، مادر را غسل می دهد و کفن می کند در تاریکی شب چند نفر بدون سرو صدا جنازه ای بر دوش ، آهسته آهسته بطرف مکانی که هرگز کسی از آن مطلع نخواهد شد و برای همیشه تاریخ بعنوان یک راز باقی خواهد ماند ، در حرکتند ، خودش وصیت کرده که آنها که مرا آزار داده اند در تشییع جنازه ام نباشند .

   امروز سالهای زیادی از آن روز گار می گذرد اما همه ساله دلهای بیشماری در ایام شهادتش اشکبار می شود  . زندگی او کوتاه ولی با برکت بود .

 ایام فاطمیه برهمه شیفتگانش تسلیت باد